Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2007
Ποιοι οι Φίλοι?
Δανείζομαι τον τίτλο από τον Νίκο Δήμου, που τον δανείστηκε από τον Νίκο Καχτίτση.
Βάζω κι ένα ερωτηματικό, γιατί χάνω τους φίλους και τους ψάχνω.


Αν η ερωτική απογοήτευση πληγώνει, η φιλική συγκλονίζει.
(Δεν υποβόσκει, άλλωστε, ερωτισμός και σε αυτές τις σχέσεις?).


Προσπαθώ να εντοπίσω τα δικά μου λάθη που λιπαίνουν το έδαφος για να ευδοκιμήσουν οι απογοητεύσεις. Και θα ακουστώ σαν εκείνους τους celebrities που μόνο τους ελάττωμα έχουν την ειλικρίνεια και την ευαισθησία...

Φαίνεται ο καθένας να προβάλλει αυτά που βλέπει στον και για τον εαυτό του στον άλλο. Όταν εσύ είσαι συνεπής, να βλέπεις τον άλλο ως τέτοιο. Εκεί που ειλικρινά ενδιαφέρεσαι, να το αποδίδεις και σ' εκείνον. Να χρωματίζεις τη ματιά σου με τα χρώματα της καρδιάς σου κι ο άλλος - άλλος καλλιτέχνης, άλλος πίνακας, άλλο θέμα - να γίνεται αγαπημένος. Κι ας μην τον έχεις γνωρίσει στ'αλήθεια.

Ποιοι οι Φίλοι!

Σε ποιο σημείο παίρνεις νέφτι και ξεκινάς να ξεβάφεις?
Πότε ακριβώς αρχίζεις να βλέπεις καθαρά?

Και θυμάμαι εδώ τους Velvet Underground να τραγουδούν:
(Beginning to See the Light)
here we go again playing the fool again,
here we go again acting hard again,
...here we go again I thought you were my friend
.

Αυτές οι γαμημένες οι σχέσεις πότε τελικά μπαίνουν στη σωστή, την πραγματική τους διάσταση?







Είναι λάθος που δεν μπορώ να βρω λάθος?













Διαβάζω πίσω από τις λέξεις μου "θυματοποίηση".
Και το σιχαίνομαι.

Νιώθω εξαπατημένη.
Κι αυτό με υποτιμά.


Ποιοι οι Φίλοι.

Φίλος μου είπε ότι δεν φταίνε οι άλλοι αν τους θέλουμε στο ύψος των περιστάσεων κι ότι είναι λάθος να πιέζουμε κάποιον να γίνει διαφορετικός (ή κάπως έτσι τέλος πάντων, τα λέει πιο ωραία από μένα).
Ωστόσο, το τι είμαστε και γινόμαστε προκύπτει μέσα από τις σχέσεις μας. Και η προσπάθεια να διατηρήσουμε μία μας αλλάζει χωρίς να σημαίνει ότι γινόμαστε κάτι διαφορετικό, έξω από αυτό που είμαστε. Το θέμα είναι αν θέλουμε να προσπαθήσουμε. Και πώς καταλαβαίνουμε πότε αξίζει.

Ποιοι οι Φίλοι?

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου έδωσα κάποτε ευχή σε φίλη να συνεχίσει να μ'έχει φίλη. Μάλλον αυτή είδε το αστείο κι εγώ το σοβαρό. Κι αν κάποιος έχασε από την ευχή που διαψεύδεται, ποιος είναι τελικά?

Πικρό κι ειρωνικό: Ποιοι, οι Φίλοι...

Ξύπνησα πριν μερικές μέρες με μια εικόνα στο μυαλό μου και το άρωμα του ποιήματος να με έχει ποτίσει ολόκληρο το βράδυ. Κι επειδή ήταν, μάλλον, η τελευταία φορά που αγνά και καθαρά η εικόνα αφορούσε ένα πρόσωπο κι όχι, πλέον, και δεύτερο το βάζω αποχαιρετιστήρια σε ό,τι έχασα.
Παράπλευρη απώλεια...





Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,

αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ'επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ'αισθάνονται τα χέρια σαν ν'αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται.


(Κ. Π. Καβάφης - Επέστρεφε)
 
posted by Filomila at 03:36 | Permalink |


56 Comments:


  • At 4/9/07 11:59, Blogger Christophorus

    Ουωχ!

    Ξύνεις πληγές, μικρή...

    Δύσκολο πράμα οι σχέσεις, γμ το κρτ μου... Αλλά τι άλλο υπάρχει, που να έχει σημασία;

    Αυτό που ξεύρω εγώ, είναι πως θέλει πολύ κουπί το πράμα, πολύ κουπί. Και διάθεση "δουλειάς", μετά τις πρώτες-αναπόφευκτες- απομυθοποιήσεις...

    Τώρα, οι προβολές που κάνουμε όλοι μας στους ανθρώπους που μετράνε για μας... Άστο, πονάει πολύ αυτό: Σαν να κατεβαίνει ένα πέπλο θολό, ανάμεσα, και να συσκοτίζει, να μπερδεύει, να ξεγελά...

    Μοιάζει με θάνατο, το ξέρω. Κάποιες φορές, έχω πονέσει και σωματικά: Σαν να ένιωθα στ' αλήθεια ένα κενό στην καρδιά, μια παγωμένη τρύπα. Αλλά δεν είναι θάνατος, όχι ακόμα, όχι όσο ανασαίνουμε.

    Το μόνο παρήγορο: Πολλές φορές, τα πράγματα "παίζονται" και σ' έναν δεύτερο χρόνο...

    Κουράγιο...

     
  • At 4/9/07 12:43, Blogger Den eimai pia egw

    Μάλλον είναι η πρώτη φορά που ακούω κάποιον να μιλάει έτσι γα την απώλεια μιας φιλίας.
    Από την ίδια απώλεια έχω υποφέρει και εγώ και η αλήθεια είναι πως μάλλον υποφέρω ακόμη... οπότε καταλαβαίνω ακριβώς την κάθε λέξη, το κάθε ερώτημα...

     
  • At 4/9/07 14:24, Blogger athanasia

    Φιλομηλάκι,

    Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις...

    Και το πιό δύσκολο είναι να καταλάβουμε πότε "δεν πάνε", εν μέρει γιατί αυτό συμβαίνει κατά στάδια, εν μέρει γιατί δεν θέλουμε να το καταλάβουμε, επειδή πονάει.

    Δεν είναι μόνον που φορτώνουμε στους άλλους όνειρα και ανάγκες μας και μετά στενοχωριόμαστε που δεν είναι σε θέση ν' αντέξουν το βάρος. Είναι που αλλάζουμε κι εμείς οι ίδιοι, και πράγματα που κάποτε μας άρεσαν ή έστω δεν μας ενοχλούσαν [πολύ], γίνονται αδιάφορα, δυσάρεστα ή οδυνηρά.

    Κάθε τέλος, όσο κι αν πονάει, είναι μια καινούργια αρχή. Τα πράγματα πάντα "παίζονται" σ' ένα δεύτερο χρόνο, που λέει κι ο Christophorus, όχι κατ' ανάγκην με τους ίδιους ανθρώπους (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

    Δεν το λέω μόνον για να σε παρηγορήσω, το λέω και ως μεγαλύτερη (:-)).

     
  • At 4/9/07 23:48, Blogger Filomila

    Χριστόφορε,

    δύσκολο πράγμα οι σχέσεις, ναι, το πιο δύσκολο και το πιο σημαντικό. Όμως η διαπίστωση ότι οι σχέσεις είναι ό,τι πιο σημαντικό απέχει πολύ από το να πεις ότι η κάθε σχέση είναι σημαντική...

    Τα "χαστούκια", συνήθως, κάνουν καλό κι ας πονάνε - σε αναγκάζουν να βάλεις τη σχέση στα σωστά της μέτρα. Να τη δεις όπως είναι (όσο αυτό γίνεται) κι όχι όπως εσύ μονομερώς τη βιώνεις.

    Μόνο που κάποια χαστούκια σηματοδοτούν πολύ περισσότερα από μια απλή ανάγκη εξεύρεσης νέων ισορροπιών και αποκαλύπτουν πλευρές που δεν είχες δει μέχρι τότε και δεν φανταζόσουν. Κι αυτά πονάνε περισσότερο.


    den eimai pia ego,
    ή δεν-είσαι-πια-εσύ,

    Νομίζω τέτοιες απώλειες, σημαντικές, σε στοιχειώνουν για αρκετό καιρό.

    Από την άλλη, η σύντομη, πλην πλούσια, μέχρι τώρα εμπειρία μου, μου λέει ότι μια σχέση που αξίζει θα βρει το δρόμο της και θα κρατήσει - αν όχι, ό,τι ήταν να σου δώσει στο έδωσε. Οι άλλες, οι μυθοποιημένες, θα πονέσουν και μετά θα περάσουν. Θα μείνουν τα ευχάριστα γλυκιά ανάμνηση και τα δυσάρεστα θα αποτελούν απλώς γεγονότα που δεν αγγίζουν πια.

    Ή, τουλάχιστον, έτσι γίνεται συνήθως...

     
  • At 5/9/07 00:15, Blogger Filomila

    Athanasia πολύτιμη,

    Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο. Το ένιωσα πολύ τρυφερό κι ήταν εξαιρετικά καλοδεχούμενο από το "μέσα" μου. :)

    Συμφωνώ με όλα όσα λες. Μόνο που εδώ, τώρα, δε με απασχολούν οι σχέσεις που "δεν πάνε" ή εκείνες που φορτώθηκαν προσδοκίες πέρα από αυτές που μπορούσαν να αντέξουν. Μήτε ενδιαφέρομαι για τις αλλαγές μέσα μας που ζητούν κι αλλαγές στις σχέσεις.

    Με πονάει το "κρέμασμα", η "προδοσία". (Ακούγονται βαριές οι λέξεις, αλλά δεν μπορώ να βρω άλλες που να αποδίδουν το ίδιο νόημα με πιο ανάλαφρο περιτύλιγμα).
    Μιλάω για την έκπληξη και το σοκ. Να πέφτεις από τα σύννεφα. Όχι γιατί υπάρχουν "κανόνες ιππποσύνης" στη φιλία, αλλά γιατί είναι αυτός ο άνθρωπος που από όλους ποτέ δε θα περίμενες να σε πληγώσει με τέτοιο τρόπο.

    Αισθάνομαι ένα ερωτηματικό να έχει στρογγυλοκαθίσει στις εικόνες που έχω μέσα μου. Να μπαίνουν υπότιτλοι: "δεν μπορεί". Νιώθω τον πόνο μου βουβό. Σα να ‘μαι μισοκοιμισμένη και να μην έχω καταλάβει τι έγινε στα αλήθεια και τι στον ύπνο μου (και εδώ θα ταίριαζε μια χαρά το "κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου"...).

    Κι αναρωτιέμαι, υπήρχε εκεί και δεν το έβλεπα? Μπορώ να συγχωρήσω ότι, ενσυνείδητα, έγινε? Μπορώ να αποδεχθώ ότι δε θα συγχωρήσω? Δεν υπάρχει κάποιο σημείο μετά το οποίο η σχέση έχει αλλοιωθεί σε βαθμό που η συνέχισή της να μην έχει νόημα? Και πόσο μπορείς να μεταφέρεις, λίγο παραπέρα, το όριο κάθε φορά?

    Υπερβάλλω, το ξέρω. Είναι μόνο που επενδύω στις φιλίες μου κι όπως πάω θα κηρύξω πτώχευση...

    Πού θα πάει, θα μάθω.

     
  • At 5/9/07 08:53, Blogger Christophorus

    Απ' ό,τι φαίνεται, έφαγες γερό χαστούκι.
    Είναι φρικτή η αίσθηση της προδοσίας...

    Τι να πω, καλή δύναμη. Πόνα, θύμωσε, πένθησε. Κι όταν θά 'χει περάσει καιρός, τα πράγματα θα κατασταλάξουν και τότε θα βγάλεις τα όποια συμπεράσματα.

    Φιλιά...

     
  • At 5/9/07 10:12, Blogger Den eimai pia egw

    Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

     
  • At 5/9/07 10:12, Blogger Den eimai pia egw

    Φιλομήλα,
    Πολύ φοβάμαι πως τα δυσάρεστα που σου μένουν όταν χάνεις έναν φίλο είναι πολύ περισσότερα και πολύ πιο σύνθετα από ότι τα περιγράφεις.
    Αν και δε θα έπρεπε, σε συνοδεύουν σε όλες τις υπόλοιπες σχέσεις σου. Γιατί από ένα φίλο αυτό που δεν περιμένεις ποτέ είναι να σε προδώσει. Και όταν η προδοσία έρχεται από το φίλο, τότε καταλαβαίνεις πόσες ψεύτικες μπορεί να είναι και όλες οι υπόλοιπες σχέσεις και τότε... προκειμένου να μην πληγωθείς ξανά... παύεις να είσαι ο εαυτός σου... δίνεις λιγότερα για να μην μείνεις ξανά χωρίς τίποτα... αν και ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος πως θα ξαναμείνεις «χωρίς τίποτα» γιατί (κυρίως) δεν το αξίζεις...

     
  • At 5/9/07 13:28, Blogger Filomila

    Χριστόφορε,

    Αν έρθεις από 'δω θα σου δείξω και το σημάδι στο μάγουλο! :)))


    den eimai pia egw,

    Ίσως να 'χεις δίκιο. Μόνο που δε με αφορούν αυτά που γράφεις. Για κάποιο λόγο (πολλοί θα πουν ότι φταίνε τα πολλά χτυπήματα στο κεφάλι) αδυνατώ να προδιαγράψω τη συμπεριφορά μου μέσα σε μια σχέση, δεν μπορώ να είμαι καχύποπτη και δεν θέλω να "κρατάω πισινή".

    Είναι διαφορετικό να μαθαίνεις και να ωριμάζεις μέσα από τις σχέσεις και τις απογοητεύσεις τους και διαφορετικό "να καίγεσαι από τον χυλό και να φυσάς και το γιαούρτι".
    (Α πα πα, θα κόψω τα πρωινά σχόλια, μου βγαίνουν πολύ φολκλόρ)

    Έπειτα το να σε προδώσει φίλος είναι κάτι, μάλλον, σπάνιο. Μιλάω για φιλία στην οποία να έχεις επενδύσει πολύ - χρόνο, σκέψη, συναίσθημα, εσένα τον ίδιο. Πόσες τέτοιες κάνουμε στη ζωή μας για να θεωρήσεις ότι θα σου συμβεί ξανά και ξανά?

    Anyway, θα μπορούσες να "διαγνώσεις": ανεπίδεκτη μαθήσεως. (Kαι το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα ήταν φυσιολογικό... τι να πεις)

     
  • At 5/9/07 13:30, Blogger athanasia

    Φιλομηλάκι,

    Ό,τι προδοσία κι αν εννοείς και είτε υπερβάλλεις είτε όχι, δύσκολο το βλέπω να ζήσει μια σχέση στην οποία ο ένας αισθάνεται προδομένος κι ο άλλος είτε δεν καταλαβαίνει τον λόγο είτε πιστεύει ότι "δεν έγινε τίποτα".

    Η συγχώρεση που λες ίσως έχει νόημα μετά, όταν κανείς βάζει τα πράγματα κάτω για να ησυχάσει ο ίδιος. Εκεί, λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχουν προδοσίες που μπορεί κανείς να συγχωρήσει, ίσως όχι αμέσως, αλλά αργότερα (όταν ξεθυμάνει και ο θυμός και ο πόνος), προδοσίες που γίνονται επειδή ένα συναίσθημα είναι ισχυρότερο από ένα άλλο. Καμιά φορά, ένας πολύ κακός χειρισμός προκύπτει από ένα πολύ δύσκολο δίλημμα "εν θερμώ". Η φιλική σχέση μπορεί να έχει τελειώσει ή να [ξανα]ζήσει, αλλά εμένα πιό πολύ με νοιάζει ότι καλό είναι κάποια στιγμή να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους, να καταλαγιάζουν, εκεί έχει τη θέση της κι η συγχώρεση, που αφήνει περιθώρια και για καλές αναμνήσεις (έχουμε την τάση όλοι μας να τις σβήνουμε όταν το τέλος ήταν κακό) και για ανοιχτόκαρδες νέες εξορμήσεις.

    Τώρα, αν η προδοσία ήταν απλώς κακός ανταγωνισμός, πάλι συγχωρείται. Καλό είναι ν' αποφεύγουμε τα "φίδια", καμιά φορά δεν τα παίρνουμε και είδηση από την αρχή και στενοχωριόμαστε και θυμώνουμε. Αλλά, έχει νόημα να μένουμε θυμωμένοι μ' ένα "φίδι" επειδή φέρεται σαν "φίδι"? Απλώς του κλείνουμε οριστικά την πόρτα (με δύναμη). [Τι φταίνε τα καϋμένα τα φίδια για την ανθρωπομορφική μεταφορά μου...].

    Καλή δύναμη... Μου αρέσει που λες "να μη φυσάμε το γιαούρτι επειδή καήκαμε στο χυλό"!

    :-)

     
  • At 5/9/07 13:57, Blogger Filomila

    Αθανασία,

    :-)


    PS: Μόνο να 'ξερες πόσο φοβάμαι τα φίδια (τα αληθινά) και πόσους εφιάλτες μου έχουν στοιχειώσει από μικρή!

    PS2: Απολαμβάνω τα σχόλιά σου - πάντα νηφάλια και ψύχραιμα, πιάνουν κέντρο, χωρίς να τους λείπει συναίσθημα.
    (Είσαι ό,τι πρέπει για "αντιμετώπιση κρίσεων"! :)) )

     
  • At 5/9/07 16:58, Blogger estelle

    Αφού δεν ξέρουν από αγάπη...

     
  • At 6/9/07 15:26, Blogger hracker

    >Μιλάω για φιλία στην οποία να έχεις
    >επενδύσει πολύ - χρόνο, σκέψη,
    >συναίσθημα, εσένα τον ίδιο.

    Επειδή ακόμα δε χτίστηκε το χρηματιστήριο των εγγυημένων αποδόσεων, υπάρχουν μόνον 10 τρόποι να τοποθετείς το κεφάλαιό σου ;-)

    1) επενδύεις σε "σίγουρες" τοποθετήσεις
    2) ρισκάρεις τα πάντα και παντού

    Αυτοί που φοβούνται καβαλάνε το πρώτο τραίνο, αλλά είναι καταδικασμένοι σε μικρές αποδόσεις. Όταν πλησιάζει το τέλος του ταξειδιού στεναχωριούνται με τις ελάχιστες αποδόσεις, που μπορεί και να τις έχει ροκανίσει ο πληθωρισμός.

    Αυτοί που δεν τρομάζουν απ' τις παροδικές μικροζημιές, καβαλάνε το 2ο τραίνο και στο τέλος είναι πλούσιοι!

    Πολλά φιλιά.
    Keep gambling :-)

     
  • At 6/9/07 17:34, Blogger Den eimai pia egw

    Είναι πολύ άσχημο να βλέπεις και να παρομοιάζεις τις σχέσεις με χρήμα...
    Όπως επίσης άσχημο είναι να επενδύεις σε μια σχέση, απλά γιατί περιμένεις να λάβεις πίσω κάτι με κάποια «απόδοση»
    Δεν λέω πως δεν ισχύει το πάρε δώσε στις σχέσεις, αλλά δε δίνεις κάτι γιατί περιμένεις να σου έρθει πίσω πολλαπλό...
    Θα έπρεπε τα πράγματα να είναι πολύ πιο ειλικρινή...
    Δίνεις κάτι, όχι γιατί πας να επενδύσεις, όχι γιατί προσδοκείς να πάρεις πίσω κάτι άλλο και ούτε γιατί είσαι καλός χριστιανός, αλλά γιατί: ΕΤΣΙ ΘΕΛΕΙΣ, έτσι νιώθεις, γιατί έτσι εσύ θα είσαι ευτυχισμένος.
    Είναι διαφορετικό πράγμα το δεν «επενδύω» γιατί φοβάμαι πως θα πληγωθώ (και θα πληγωθώ όχι στιγμιαία, αλλά με διάρκεια ...)
    Και άλλο δεν «επενδύω» μήπως πάνε χαμένα αυτά που έδωσα... αυτά χαθήκαν... αλλά χαθήκαν, γιατί εγώ ήθελα!

     
  • At 8/9/07 12:14, Blogger Rallou

    Φιλομηλάκι,
    μην στεναχωριέσαι!

    Εγώ καταλαβαίνω - ισως- τι περνάς..πέρασα μία παρόμοια, νομίζω χειρότερη, φάση στα 21 μου...τώρα είμαι 33 και πρόσφατα είδα κατα τύχη την φωτογραφία του φίλου μου και άρχισα να τρέμω...(ψυχοσωματική αντίδραση), εγώ που νόμιζα πως τα είχα ξεπεράσει όλα ....

    Δεν θα σε παρηγορήσω. Θα σου πω μόνο πως όποιος σε πρόδοσε, κάποια στιγμή θα προδόσει τον ίδιο του τον εαυτό, και αυτό είναι το μεγάλο κρίμα...
    Θέλω να πω, πως δεν είσαι αναγκαστικά εσύ που βρίσκεσαι στο στόχαστρο, αλλά ο φίλος-η σου, και ο τρόπος που βλέποει τον κόσμο...την ζωή...
    Αν είσαι αρνητικός αυτό έχει να κάνει με όλους και με όλα, αν είσαι θετικός...μπορείς να δεις το θαύμα στα μάτια κάποιου και την ίδια στιγμή -αν αρνητικός- το τίποτα...το "ποταπό" ας πούμε...

    Με λίγα λόγια, δεν είσαι εσύ, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει την ζωή...

    θλιβερό; Ναι!

     
  • At 8/9/07 12:20, Blogger Rallou

    A, και πραγματικούς φίλους μπορέις να κάνεις και στα 99 σου...μην ακούς τι λέει ο κόσμος...

    Εσύ ειδικά!

    Το πιο ωραίο παιδί!

     
  • At 8/9/07 14:35, Blogger Filomila

    hracker,

    δεν είμαι του τζόγου. Μάλλον είμαι της σπατάλης. Προς το παρόν, από δικά μου αποθέματα, σπατάλη συναισθημάτων και χρόνου.

    Με τη γενική διαπίστωση των 10 τρόπων συμφωνώ. Άλλωστε το μότο της Nike είναι από τα αγαπημένα μου...

    Ωστόσο, υπάρχει και η μέση οδός. Να ξέρεις πού και πότε να ρισκάρεις και να αντιλαμβάνεσαι πότε να προχωράς με μέτρο.

    Το ξαναλέω, η "σφαλιάρα" (και η κάθε), σε κάποιο βαθμό, θα με ισορροπήσει (αρκεί να μη με παραζαλίσει!) κι έτσι, ίσως, βρω τη μέση οδό.

    (Μου θυμίζω τον Λαζόπουλο: μ'αρέσουν οι παρατηρήσεις, διορθώνομαι!)

    :)



    den eimai pia egw,

    μάλλον παρεξηγήσατε τον hracker. Δε βλέπω σημείο διαφωνίας μεταξύ σας. Ας μην κολλάμε στις λέξεις.

    Άλλωστε και οι φιλικές σχέσεις είναι σχέσεις επενδυτικές. Απλώς δεν επενδύεις (τόσο) χρήματα, αλλά χρόνο και συναισθήματα. Η "απόδοση" περισσότερο αναφέρεται στο πώς εσύ "γεμίζεις" (απλώς και μόνον επενδύοντας) κι όχι στο πώς σε "γεμίζουν". Ίσως γίνει κι αυτό, ίσως (μάλλον πιο συχνά) όχι.

    Όσο για το "θα έπρεπε τα πράγματα να είναι πολύ πιο ειλικρινή"... Ναι. Θα έπρεπε.


    ---


    Αυτές τις μέρες θυμάμαι πολύ Δημουλά.

    Χαμένα πάνε τα λόγια των δακρύων.
    Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
    - έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
    Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
    του ανώφελου.
    Σιγά-σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
    να δίνει ωραίες συνταγές μακροζωίας
    σε ό,τι έχει πεθάνει.

    Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
    φωτογραφίας
    που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
    νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
    ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
    Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
    Θα πεις
    και που δεν ήταν τότε θάλασσα.

    (Κονιάκ Μηδέν Αστέρων)

     
  • At 8/9/07 14:52, Blogger Filomila

    Rallou μου γλυκιά,

    κόψε κάτι στο "πιο ωραίο παιδί". Είμαι που είμαι ψώνιο, ούτε περίοδοι εκπτώσεων δε θα με πτοούν σε λίγο! :))


    Ξέρεις, όταν δημιουργείς σχεδόν αδελφική σχέση με κάποια (ή κάποιον) και τον θεωρείς τόσο ξεχωριστό ώστε να "ξεγυμνώνεσαι" και να μοιράζεσαι τα πάντα, από ένα σημείο και μετά βιώνεις, ίσως, ως ειδοποιό συναίσθημα της σχέσης αυτό που εσύ νιώθεις κι όχι τη χημεία ανάμεσα στα συναισθήματα των δύο. Θέλω να πω, τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι ότι ενδείξεις είχα και παλιότερα, όχι για αυτό που πρόσφατα γεύτηκα, αλλά για μια σχέση περισσότερο ανισότιμη από όσο εγώ την έβλεπα. Όμως, στο μυαλό μου, με τα δικά μου συναισθήματα να επικρατούν και να τα θεωρώ αμοιβαία, οι ενδείξεις ήταν απλώς διαφορετικός τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων.

    Θα έλεγες ότι μετά από (8) χρόνια σχέσης η σχέση βαραίνει και για τους δύο. Και νομίζω ότι από τα φάουλ του ενός και οι δύο βγαίνουν πληγωμένοι. Μόνο που το χτύπημα συμπαίκτη δεν παύει να είναι αντικανονικό...

    Όπως και να’χει, κάνω αυτές τις μέρες eye witnessing της μετατροπής του πόνου και της έκπληξης σε αποδοχή του πόνου και της έκπληξης και της διαπίστωσης ότι η ζωή συνεχίζεται - με τις πληγές που φέρουμε – και για τις δύο πλευρές.


    ---

    Και πάλι Δημουλά (απόσπασμα):

    ...
    Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
    τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του,
    του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
    με θυσία και με στέρηση.
    Mε το αίμα που μου δόθηκε
    για να τον εξηγήσω.
    Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
    και σκεπασμένη πρόθεση
    έτσι το δέχτηκα
    κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
    με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
    Aίνιγμα δανείστηκα,
    αίνιγμα επέστρεψα.
    Άφησα να μην ξέρω
    πώς λύνεται ένα χθες,
    ένα εξαρτάται,
    το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
    Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
    ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.
    ...

    (Άφησα Να Μην Ξέρω)

     
  • At 10/9/07 16:52, Blogger όλα θα πάνε καλά...

    Καλησπέρα,Φιλομήλα με το ωραίο όνομα!
    Είναι πολύ ενδιαφέρον το ποστ σου και των άλλων bloggers τα σχόλια.Και το θέμα πάντα επίκαιρο.Με απασχολεί και μένα αυτόν τον καιρό.

     
  • At 12/9/07 01:12, Blogger Filomila

    όλα θα πάνε καλά,

    Καλώς ήρθες κι από εδώ!

    Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πάντα επίκαιρες. Θα 'ναι μάλλον ανησυχητικό αν δεν είναι κάποια στιγμή.

    Θα κάνω copy paste το nick σου (μου αρέσει, αισιοδοξία με το καλημέρα!): όλα θα πάνε καλά!



    Σαλταράκο,

    Κόψε κάτι...

     
  • At 13/9/07 16:46, Blogger Den eimai pia egw

    Φιλομήλα,
    Ίσως παρασύρθηκα… ίσως κόλλησα και στις λέξεις… έχεις δίκιο πάντως, δεν νομίζω ούτε εγώ πως διαφωνώ με τον hracker. Φταίει ίσως το ότι ακόμη βιώνω έντονα τους χαμούς… ίσως θα έπρεπε να τους έχω ήδη συνηθίσει… αλλά μου φαίνεται πολύ δύσκολο να συνηθίσω κάτι τέτοιο!!!
    Καμιά φορά ο πόνος γίνεται τόσο έντονος που σε εμποδίζει να προχωρήσεις… ενώ το να αναζητάς την ειλικρίνεια από τους άλλους (γιατί εσύ είσαι έτσι και περιμένεις να είναι και οι άλλοι το ίδιο απέναντι σου) οδηγεί μάλλον στην καταστροφή (τουλάχιστον εκεί οδηγούμε εγώ τις τελευταίες μέρες… για μια ακόμη φορά).
    Αλλά αλήθεια, τι νομίζεις πως κάνει τους ανθρώπους να κρύβουν πράγματα? Η αίσθηση ότι ίσως πληγώσουν τους άλλους όντας ειλικρινείς, ή το κάνουν για τους ίδιους?
    Λυπάμαι που δεν μπορώ να βρω στίχους ή πιο ωραίες λέξεις για να εκφράσω όσα νιώθω, νομίζω όμως πως τα λόγια δεν φτάνουν… και όταν τα χρησιμοποιώ τα χρησιμοποιώ με λάθος τρόπο… δεν αφήνω πολλά περιθώρια στους άλλους να καταλάβουν πραγματικά αυτό που θέλω… πως πονάει περισσότερο το να με κρατάν μακριά τους από το να είναι ειλικρινείς μαζί μου. Και το χειρότερο από όλα είναι πως η μη κατανόηση… οδηγεί και στον πόνο του άλλου.

    P.S. Αλήθεια είναι μάταιο να επιμένεις να ζήσεις κάτι που σε γεμίζει τόσο πόνο αλλά που ταυτόχρονα σου χαρίζει τόσα πολλά (περισσότερα από ότι περίμενες ποτέ να ζήσεις)?

    P.S.2 Γίνεται να διορθώσεις κάτι που το έχεις φθείρει τόσο που έχει γίνει πια εμμονή? Και είναι η εμμονή που σε κρατάει ακόμη εκεί ή ο φόβος πως θα χάσεις τα πάντα μαζί με τον άνθρωπο?

     
  • At 16/9/07 00:33, Blogger Filomila

    den eimai pia egw,

    Τα σχόλια σου υπήρξαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Φαίνεται να σε καίει το θέμα. Κι αυτό, μάλλον, δείχνει ότι, έστω και καμένος/καμένη, ζεις. :-)


    Για τα λόγια που δεν φτάνουν, τα περιθώρια που δεν αφήνεις στους άλλους να καταλάβουν αυτό που πραγματικά θες...
    Θα έλεγα ότι πολύ συχνά είναι το σώμα μας που λέει περισσότερα. Και μας απελευθερώνει από το βάσανο των λέξεων. Αρκεί να του δίνουμε το ελεύθερο να εκφραστεί. Για εμένα, επικοινωνεί πολύ περισσότερα από αυτά που λεκτικά εκφράζουμε και τα μηνύματά του είναι πιο σαφή.

    Ωστόσο όταν τίθεται το θέμα της ειλικρίνειας (και της αμεσότητας), νομίζω ότι είναι πιο εύκολο να δώσουμε εμείς το στίγμα, με τη δική μας συμπεριφορά, και πάνω σε τέτοια βάση να χτίσουμε τη σχέση. Δύσκολο, μάλλον σπάνιο, αλλά μόλις κατορθώνεται, εγώ τουλάχιστον το βιώνω, τόσο απελευθερωτικό.

     
  • At 16/9/07 00:51, Blogger Filomila

    1. Αλλά αλήθεια, τι νομίζεις πως κάνει τους ανθρώπους να κρύβουν πράγματα? Η αίσθηση ότι ίσως πληγώσουν τους άλλους όντας ειλικρινείς, ή το κάνουν για τους ίδιους?

    2. Αλήθεια είναι μάταιο να επιμένεις να ζήσεις κάτι που σε γεμίζει τόσο πόνο αλλά που ταυτόχρονα σου χαρίζει τόσα πολλά (περισσότερα από ότι περίμενες ποτέ να ζήσεις)?

    3. Γίνεται να διορθώσεις κάτι που το έχεις φθείρει τόσο που έχει γίνει πια εμμονή? Και είναι η εμμονή που σε κρατάει ακόμη εκεί ή ο φόβος πως θα χάσεις τα πάντα μαζί με τον άνθρωπο?



    Στις ερωτήσεις σου δεν έχω απαντήσεις. Εικασίες κάνω, χρωματισμένες από τις δικές μου εμπειρίες.

    1. Δεν ξέρω τι κάνει τους ανθρώπους να κρύβουν κάτι. Πολλά πράγματα, από προστασία του ίδιου τους του εαυτού, μέχρι (συχνά στρεβλή) προστασία του άλλου (συχνότερη δικαιολογία: να μην πληγωθεί), μέχρι αδυναμία να αντιμετωπίσουν την αλήθεια ή τη διαδικασία να την μοιραστούν, μέχρι...
    Όμως, νομίζεις ότι έχει τόση σημασία το γιατί? Περισσότερο σημαντικό μου φαίνεται το πώς αισθάνεσαι εσύ με το γεγονός ότι υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρεις.

    Να σου πω την αλήθεια, δεν έχω πρόβλημα να κρύβει κάποιος κάτι. Γιατί να περιμένουμε να τα μοιραστεί όλα μαζί μας? Γιατί θεωρούμε ότι πρέπει? Διαφορετικό να το θες, διαφορετικό να το αξιώνεις. Αυτό που βρίσκω πιο σημαντικό, είναι αυτά που θα επιλέξει ο άλλος να μοιραστεί μαζί σου να είναι ειλικρινή. Κι ας μην είναι "τα πάντα".


    2. Πολύ με δυσκολεύεις με αυτήν την ερώτηση. Ίσως άλλοι σχολιαστές να μπορούν να συνεισφέρουν με ματιά πιο ψύχραιμη και καθαρή.
    Νομίζω ότι οι πολύ δυνατές σχέσεις, εκείνες οι εξαιρετικές, που σε βγάζουν από το ρου της ζωής σου, που σε στιγματίζουν, σε καίνε, σε πετάνε στα σύννεφα κι από εκεί στα Τάρταρα (φίλος μου εκμυστηρεύτηκε ότι τα Τάρταρα είναι πολύ ωραίο μέρος και τα έχουμε παρεξηγήσει), θα σου δώσουν χαρά και πίκρα, περισσότερη από όσο περιμένεις. Και στα δικά μου μάτια, διόλου μάταιη δεν είναι μια τέτοια σχέση. Μόνο που πιστεύω ότι είναι σπάνια. Κι, ίσως, η επιθυμία μας να ζήσουμε κάτι μεγάλο μας κάνει να βλέπουμε κάτι πολύ μικρότερο ως τέτοιο, τόσο δυνατό. Κι άδικα τελικά να υπομένουμε το κόστος.

    Ωστόσο, πέρα από αυτές τις εξαιρετικές σχέσεις (οι οποίες άλλωστε στο μυαλό μου, ως τέτοιες, έχουν και περιορισμένο χρόνο ζωής), οι υπόλοιπες οφείλουν (και πάλι στο μυαλό μου, το ανεμοδαρμένο) να μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά. Οι φιλικές, οι ερωτικές, οι σχέσεις που εμείς επιλέγουμε εν πάση περιπτώσει, στα ματιά μου νοηματοδοτούνται όταν συνεισφέρουν στο να θέλουμε να γινόμαστε καλύτεροι. Όχι όταν μας μιζεριάζουν, μας στερούν το χαμόγελο, τη χαρά, την απόλαυση της καθημερινότητας. Δεν μπορεί μια σχέση η οποία βασίζεται στην γκρίνια, την επίκριση, τον ανταγωνισμό να σε κάνει καλύτερο και με αυτήν την έννοια δε βρίσκω λόγο να τη διατηρείς. Το πώς τη διακόπτεις και με τι κόστος, είναι άλλο θέμα (και όπως λέει ο antvol, ίσως αξίζει να επανέλθουμε)...


    3. Δεν κρατάω κανένα μαγικό βιβλιαράκι με απαντήσεις. Θα σου πω τι πιστεύω τώρα, σε αυτήν την περίοδο της ζωής μου, με τα λίγα μυαλά που κουβαλάω.
    Όχι, δεν γίνεται να το διορθώσεις. Ή, λοιπόν, ζήσε την εμμονή σου έτσι φθαρμένη και κουρελιασμένη ή ξεκόλλα και πήγαινε για άλλα. Αυτό που σε κρατάει εκεί είναι το ανικανοποίητο. Ίσως και λιγουλάκι εγωισμός. Πάντως εμμονή κάτι που στα αλήθεια επιθυμείς, συνειδητά επιλέγεις και δεν έχεις μεγεθύνει λόγω απόστασης (από το υποκείμενου του πόθου) μου φαίνεται δύσκολο να σου γίνει. Σε τέτοιες καταστάσεις, προσγειωμένες, γήινες, χωματένιες, η εμμονή δεν παίζει ως σενάριο.

    Από την άλλη, πόσα νομίζεις ότι ξέρω κι εγώ και με ρωτάς τόσο σημαντικά πράγματα? Ελάχιστα, κι έχω την εντύπωση, κι αυτά όχι καλά...

     
  • At 16/9/07 02:08, Blogger Den eimai pia egw

    Φιλομήλα,
    Μάλλον ξέρεις πολύ περισσότερα από όσα νομίζεις, ή τουλάχιστον από αυτά που μου έγραψες θεωρώ πως μπορείς να «καταλήξεις» σωστά σε κάποια συμπεράσματα στα οποία εγώ δεν αναφέρθηκα ποτέ… αλλά τα διάβασα από σένα…
    Συχνά, όταν έρχομαι σε δύσκολη θέση… και αφού το έχω συζητήσει ατελείωτες ώρες με τον εαυτό μου (χωρίς να έχω καταλήξει κάπου), με ενδιαφέρει να ακούσω και τι νομίζει κάποιος τρίτος, κάποιος ουδέτερος (στην προκειμένη εσύ ή κάποιος περαστικός). Για αυτό και όλες αυτές οι ερωτήσεις. Εκτός των άλλων, αυτή είναι μάλλον και η εύκολη οδός: να ζητάς από κάποιον άλλο να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση.
    Όσο για τη σχέση που περιγράφω εγώ, μάλλον δεν είναι διόλου μάταιη και διόλου μια απλή επιθυμία να ζήσω κάτι! Ότι σου είπε ο φίλος σου για τα τάρταρα είχε δίκιο! Δε ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του όταν το έλεγε, αλλά κατά την άποψη μου, αν δεν έχεις φτάσει εκεί δεν έχεις ζήσει τίποτα ως εκείνη την ώρα (όσον αφορά τη σχέση). Δεν ξέρεις τι πραγματικά αισθάνεσαι, πόσο δυνατά μπορείς να πονάς, να αγαπάς ίσως και να μισείς… όχι απαραίτητα τον άλλον… αλλά τον ίδιο σου τον εαυτό, που μπορεί να αντέχει να πληγώνει τον άλλο με αυτό τον τρόπο ή κάποιες άλλες φορές να μισείς τον άλλον για ότι «θεωρείς» πως σου έχει κάνει και ταυτόχρονα και πάλι εσένα… που δεν «είσαι πια εσύ», δεν έχεις εγωισμό, δεν νιώθεις αδικημένος από τίποτα και θέλεις να βρεθείς πίσω στα σύννεφα, το γρηγορότερο δυνατό!!!
    Όσο για αυτό που λες, για το χρόνο και τη διάρκεια μιας τέτοιας σχέσης, εύχομαι μόνο να κάνεις λάθος. Τουλάχιστον από τη δική μου εμπειρία, ότι είχα ζήσει μέχρι τώρα ήταν χλιαρό (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι μια σχέση), είχε έντονα συναισθήματα αλλά μόνο ενθουσιασμού.
    Νομίζω πως δε θέλω να συνεχίσω να μιλάω άλλο… ή δεν πρέπει καλύτερα γιατί έχω αρχίσει να βγαίνω εκτός θέματος μετά το τελευταίο μήνυμα. Ενώ όταν ξεκίνησα να γράφω την άποψη μου εδώ, ήμουν απολύτως εντός θέματος για την ώρα έχω αρχίσει να μετατρέπω το θέμα σε: Ποιοι οι εραστές?
    Ίσως θα πρέπει να συνεχίσω σε άλλη σελίδα… σε άλλη θεματική ενότητα…

     
  • At 17/9/07 02:33, Blogger Filomila

    den eimai pia egw

    Ποιοι Οι Εραστές?...
    Τι θέμα πας να ανοίξεις, δυναμίτης σε μπλογκ που τελεί υπό μόνιμη νάρκωση.

    "Εκτός θέματος"? Αν ο έρωτας γίνει εκτός θέματος στη ζωή μας, λέω να δώσουμε όλοι μαζί ραντεβού να φουντάρουμε (not in a nice way) παρέα.
    Χίλιες φορές να μας καταδυναστεύει, παρά να πάρει τα βέλη του και να φύγει.


    ΥΓ: Το να ζητάς από κάποιον "περαστικό" να σου πει τη γνώμη του, είναι εύκολη λύση? Μα τώρα πλάκα κάνεις? Να ζητήσεις, για μια στιγμή έστω, να αφήσεις στην άκρη τη δική σου ματιά, να εκτεθείς, να δεχτείς να δεις μέσα από τα μάτια του άλλου, που τόσο άδικα μπορεί να γίνουν, να μη σε καταλαβαίνουν, να μη μοιράζονται τον πόνο, τον θαυμασμό, να μη συναινούν στην παράκρουση, να είναι ψύχραιμα, να μη λυγίζουν από αυτό που λατρεύεις, να μένουν εκεί ατάραχα, κι εσύ να δέχεσαι, για λίγο, να κοιτάξεις εσένα κι ό,τι σε καίει με αυτά... Περίεργη άποψη έχεις για τις εύκολες λύσεις.

     
  • At 18/9/07 12:37, Blogger Den eimai pia egw

    Όσον αφορά τους εραστές (και τους φίλους αλλά εκείνους λιγότερο), η γνώμη του περαστικού... η άδικη, η χωρίς κατανόηση, η χωρίς συναισθήματα ίσως την ώρα που είσαι ερωτευμένος (που είσαι στα σύννεφα! Πολύ μου άρεσε αυτό γιατί περιγράφει απόλυτα αυτό που ζω: δεν πατάς στα πόδια σου, δεν ξέρεις τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, ζεις μόνο για τον έρωτα) και ενώ έχεις πέσει ίσως είναι χρήσιμη για να σε επαναφέρει. Όχι για να σε κάνει να ξεχάσεις αυτό που ζεις, αλλά για να σου πει πως υπάρχουν και αυτά (οι πτώσεις). Όχι πως δεν το ξέρεις και ο ίδιος, αλλά το είχες ξεχάσει και τότε είναι που όλα σου μοιάζουν ανυπόφορα και κυρίως ο πόνος! Και τότε είναι που χρειάζεσαι κάποιον να σε επαναφέρει. Kαι αν αυτός ο κάποιος είναι σκληρός μαζί σου ίσως επανέλθεις γρηγορότερα ακόμη και αν σε πληγώσει.
    Το χειρότερο που μπορεί να γίνει αν νιώσεις πληγωμένος, αν δεν σου αρέσουν αυτά που άκουσες, είναι να νιώσεις για μια ακόμη φορά «διαφορετικός» από όλους τους υπόλοιπους και να αισθανθείς έντονο το συναίσθημα της μοναξιάς. Και μετά θα καταλάβεις πως οι άλλοι απλά δεν καταλαβαίνουν γιατί πράγμα εσύ τους μιλάς, γιατί απλά δε το έχουν ζήσει ακόμη.

     
  • At 19/9/07 13:13, Blogger αφρικανίς

    Πώς είναι δυνατόν να μιλάς με σκοπό να φαρμακώσεις ώστε να χτυπήσεις έτσι κάποιο αδύνατο σημείο και να επιμένεις ότι σκέπτεσαι και μιλάς και προτείνεις για το καλό...Να συλλάβεις και να ορίσεις τι είναι η πτώση και τι οι επαναφορές! Πασόκος και μπλόγκερ! Κιθαρίστας και ντράμερ!

     
  • At 19/9/07 13:49, Blogger Κωνσταντίνος Π

    καλημέρα (ή μήπως καλύτερα...καλησπέρα)!

    μεγάλο θέμα έχεις ανοίξει! και από άποψη σπουδαιότητας και από άποψη μεγέθους συζήτησης!
    ποιοι οι φίλοι;
    αλλά και ποιοι είναι οι φίλοι; οι πραγματικοί φίλοι; εκείνοι που θα στέκονται πλάι σου σε πόνο και χαρά (στη χαρά σου τους καταλαβαίνεις περισσότερο, όταν βλέπεις ότι πραγματικά χαίρονται μαζί σου. στη λύπη, στον πόνο πιο δύσκολα καταλαβαίνεις την ειλικρίνεια των συναισθημάτων, αλλά ας μη πλατιάζω).

    το πρόβλημα της φιλίας θεωρώ ότι είναι πλέον καθαρά κοινωνικό. δύσκολα κάποιος σε πλησιάζει και σε γωρίζει πραγματικά όταν δεν έχει την αφορμή (ή μήπως την αιτία) του συμφέροντος, όποια μορφή κι αν έχει αυτό. έτσι αναγκαζόμαστε όλοι μας να "παίζουμε ρόλους". δεν υπάρχει η απαιτούμενη, για το μέγεθος της έννοιας της φιλίας, ειλικρίνεια.
    τα ίδια ισχύουν και για την καλώς εννοούμενη φιλία μέσα στην ερωτική σχέση.
    γινόμαστε αυτό που θέλει ο άλλος και όταν σκουρύνουν λίγο τα πράγματα βγάζουμε στην επφάνεια και στοιχεία που δεν είχαμε φανερώσει (ή ο άλλος αρνήθηκε να δει) και αλλάζουμε το σενάριο.

    ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς σε ότι αφορά τους φίλους μας, ας είμαστε αυτοί που είμαστε πραγματικά. ούτε εντυπωσιασμοί χωράνε στις φιλίες, ούτε συμφέροντα.
    ο William Blake έλεγε "αν ρωτήσετε ποια η δόξα του ανδρός αυτού, θα σας απαντούσα ότι η δόξα του ήταν να έχει τέτοιους φίλους". ας μη καταφέρουμε να λέμε ότι τελικά δεν είχαμε καν φίλους, απλώς γνωστούς ή παρέες.


    συγνώμη για το σεντόνι.

    πρέπει να δουλέψω και λίγο, θα επιστρέψω με καθαρότερη σκέψη.
    ευχαριστώ

     
  • At 20/9/07 19:58, Blogger Filomila

    Κωνσταντίνος Π,

    Καλώς ήρθες κι από εδώ!


    Δε θα έλεγα ότι πίσω από κάθε προσέγγιση υπάρχει υστεροβουλία. Μάλλον πιστεύω ότι σε λίγες περιπτώσεις αυτό ισχύει. Εκτός κι αν θεωρήσουμε συμφέρον την επιθυμία του άλλου να μην είναι μόνος.

    Παρουσιάζει, σίγουρα, ενδιαφέρον, κοινωνιολογικού χαρακτήρα, να παρατηρήσουμε πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις σε διάφορες εποχές. Παρότι πιστεύω ότι τα κοινά που θα βρούμε, θα είναι πολύ περισσότερα από αυτά που ψάχνουμε να διαφοροποιήσουν το σήμερα με το χθες. Ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος - οι άνθρωποι δημιουργούν σχέσεις, κάποιες φθείρονται, κάποιες όχι, σε κάθε περίπτωση συνεχίζουν να συναναστρέφονται άλλους και να αλληλεπιδρούν. Και επιμένουν να επιδιώκουν τη σύναψη μιας "στενής", βαθιάς επικοινωνίας, σχέσης.

    Το "ζώον κοινωνικόν" διόλου ατυχής απόδοση δεν ήταν.

    Τους "ρόλους" δεν τους παίζουμε απαραίτητα υποκριτικά. Όλοι αναλαμβάνουμε ρόλους στις σχέσεις μας. Ενδιαφέρον παρουσιάζει οι ρόλοι αυτοί να εναλλάσσονται ή και να αλλάζουν. Κι αυτό γιατί η ίδια η σχέση με την πάροδο του χρόνου αλλάζει. Νομίζω ότι αυτές οι σχέσεις που το κατορθώνουν, αυτές διατηρούνται. (Είναι, όμως, πολύ δύσκολο, να αλλάξεις τις υπάρχουσες ισορροπίες).

    Ωστόσο, συμφωνώ μαζί σου ότι συχνά, ή έστω κάποιες φορές, ο ρόλος αυτός είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα και τις επιθυμίες του άλλου. Και τότε, είτε ενσυνείδητα τον αναλαμβάνουμε, είτε χωρίς να το καταλάβουμε.


    Ωραίο αυτό που είπε ο Blake.


    PS: Κανένα πρόβλημα με το σεντόνι (χώρια που δεν ήταν). Είμαστε λίγοι εδώ, δεν κουράζεις κανέναν.

     
  • At 27/9/07 11:13, Anonymous Ανώνυμος

    Φιλομήλα,

    ένα κάποιο είδος ωριμότητας ύπουλα καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο μέσα σου :))

     
  • At 2/10/07 20:52, Blogger Aphrodite

    Λοιπον, να πω κάτι άσχετο:

    Εγκαίνια στο

    Doncat and Friends!

    Για περάστε!!!
    :))))

     
  • At 3/10/07 22:39, Blogger Rallou

    ΒΟΗΘΗΣΤΕ! ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΙΡΜΑΝΙΑ.

    Free Burma

     
  • At 7/10/07 02:37, Blogger Filomila

    Ανώνυμε,

    Το 'χεις προσέξει κι εσύ, ε? Να ανησυχήσω, γιατρέ μου? Φοβάμαι μην παραωριμάσω και σαπίσω...

     
  • At 7/10/07 02:42, Blogger Filomila

    Aphrodite,

    Δεν τα πρόλαβα τα εγκαίνια, Άφρο, έπεσα στο catering την ώρα που τα μάζευε και δεν πρόλαβα να τσιμπήσω και καμιά λιχουδιά..

    Ο Γάτος μας να είναι καλά, ας τον αφήσουμε να αποτοξινωθεί. Για όσο εκείνος θέλει.

     
  • At 7/10/07 02:43, Blogger Filomila

    Rallou,

    Μια και είμαι εκπρόθεσμη για την συγκεκριμένη δράση, θα προσπαθήσω να βρω εναλλακτικούς τρόπους να βοηθήσω "για μια ελεύθερη Βιρμανία".

    Λοιπόν, αν ξέρεις κανέναν Βιρμανό, στείλ'τον από 'δω!


    Χαθήκαμε, μου λείψατε.

     
  • At 10/10/07 19:05, Anonymous Ανώνυμος

    ελα βρε φιλομήλα,

    που φοβάσαι μη σαπίσεις, σαπίζουν τα φρούτα που δεν τα χαίρεται κανείς. Κι επειδή ο παραγωγός πόσα να φάει πια φρόντισε να τα χαρεις με καλή συντροφιά που εκτιμάει τις ώριμες γεύσεις.

    ανωνύμως ζώντας

     
  • At 29/11/07 12:12, Blogger Christophorus

    Έχω την υποψία ότι εορτάζετε...

    If the case is indeed such, χρόνια πολλά, καλά και φωτεινά.

     
  • At 29/11/07 12:14, Blogger Christophorus

    ...μάλλον ηπατήθην, πλην οι ευχές παραμένουν.

    Έρρωσο!

     
  • At 12/12/07 02:28, Blogger Filomila

    christophorus my dear,

    ευχαριστώ για τις ευχές,
    στις 29 Νοεμβρίου γιορτάζουν οι ανορθόγραφες Φιλομίλες, και το σκέφτομαι σοβαρά, με τόσα λάθη που κάνω κατά καιρούς, να αρχίσω να κερνάω αυτήν τη μέρα όλους όσων τα μάτια πληγώνω ανεπανόρθωτα. Από την άλλη είστε τόσοι, πού να σας προλάβω και πώς να αντεπεξέλθω. Ας μείνουμε, λοιπόν, στο ότι δεν γιορτάζω, πλην ευχαριστώ για τις ευχές και περισσότερο που με θυμήθηκες.

    Be well.

     
  • At 14/12/07 06:47, Blogger Heliotypon

    Τώρα μετά από 45 σχόλια τι μπορώ να προσθέσω εγώ! Μόνο το ότι κάθε bit επικοινωνίας, αλληλεπίδρασης μας αλλάζει κατά τι. Και τον φίλο σου τον αλλάζεις έστω λίγο κι αυτός σε αλλάζει έστω λίγο. Σίγουρα δεν μπορείς να τον αλλάξεις ή να σε αλλάξει ριζικά, εκτός κι αν πρόκειται για μοιραίο άτομο...

     
  • At 28/12/07 01:30, Blogger Aphrodite

    Heyyyyy!!!!

    Λοιπόν, υπάρχει και το καλύτερο: ο κίλλερ συνδυασμός να σε κερατώσει η επί χρόνια κολλητή με τον γκόμενο της ζωής σου!

    Το ξέρω, το έπαθα, και αυτό που πονάει πιο πολύ, ακόμη κι αν είναι ο άντρας με τΟν οποίον διαλέγεις να γεράσεις μαζί, και να μη σε νοιάζει αν δεν θα ξαναδεις άλλον άνθρωπο ποτέ σου, αφού θα έχεις εκΕίνον κι άρα τον κόσμο όλο στα μάτια του,

    ε, είναι το να στη φέρνει η κολλητή και να χάνεις αυτή τη σχέση της φιλίας, πολύ πιο.. πληγωτικό.

    Εχει και σάλτσα κοροιδίας από πάνω!

    Οπότε,

    ΟΠΟΤΕ ΛΕΓΩ,

    ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΛΑ ΟΛΑ ΚΙ ΟΠΩς ΤΑ ΘΕΣ, ΜΕ ΓΕΡΕΣ ΦΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΓΕΡΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΑΛΗΘΙΝΗ!

    ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ

     
  • At 28/12/07 16:44, Blogger Κωνσταντίνος Π

    Φιλομήλα

    εύχομαι να περνάς υπέροχα και ακόμα πιο υπέροχα να περάσεις και τις υπόλοιπες εορταστικές ημέρες!
    με υγεία, αγάπη και χαμόγελα να σε βρει ο νέος χρόνος!

    πολλά φιλιά

     
  • At 31/12/07 16:46, Blogger athanasia

    Kαλή χρονιά Φιλομηλάκι!

     
  • At 7/1/08 09:01, Blogger Christophorus

    Καλή σου χρονιά.

    (Βλέπω τρελές επιτυχίες στον Σαλτάρω!)

     
  • At 24/1/08 22:58, Blogger δε σε γουστάρω

    Μονιμοποιήθηκα.

     
  • At 25/1/08 08:32, Blogger Christophorus

    Xαίρε, Φιλομήλα.

    Στο ιστοκάλυβό μου σού 'χω πρόσκληση. Αμ δε γλυτώνεις έτσι εύκολα...

     
  • At 25/1/08 10:59, Blogger Christophorus

    ...και το γλέντι συνεχίζεται!

    Ούτ' Εγώ

     
  • At 25/1/08 11:00, Blogger Christophorus

    Τρελαί Επιτυχίαι....

    Καλημερίζω σε ξανα-μανά, Φιλομήλα.

     
  • At 25/1/08 11:49, Blogger Filomila

    Χριστόφορε,

    Καλημέρα! Προφανώς, δεν πρόλαβα και ήρθες τετ-α-τετ με το τόσο τρυφερό σχόλιο του Σαλτάρω... Λυπάμαι.

    (Και να σκεφτείς ότι κάποτε κάποιoς blogger μου έγραψε ότι πέφτει λογοκρισία σε αυτό το μπλογκ... α ρε έρμε κόσμε...)

    Θα περάσω από το καλύβι μέσα στο σαβ/κο - αν και με τις προσκλήσεις ξέρεις ότι έχω κακές σχέσεις!

    Χαιρετώ σε!

     
  • At 12/2/08 14:59, Blogger Filomila

    xrusi mary,

    Καλώς πέρασες κι από εδώ.

    Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα μπουρδέλα. Το μπλογκόσπιτό μου, όμως, δε θα μπορούσα να το αποκαλέσω έτσι, ακόμη και μετά από τόσες επιδρομές του Σαλτάρω.
    Κυρίως, επειδή μου αρέσει να κερνάω.

    Στην υγειά σου, λοιπόν, το συγύρισμα που έκανα. Φαντάζομαι δε θα ενοχληθείς που συμμετείχες κι εσύ, τρόπον τινά. :)

     
  • At 12/2/08 20:17, Blogger Xrusi Mary

    Όχι, καλά έκανες... Γιατί κοίταξε τα σχόλια δεν παύουν ν' αποτελούν κομμάτι της αισθητικής του εκάστοτε blog. Εγώ ήμουν περαστική, είδα τα posts μια χαρά και μετά μου σηκώθηκε η τρίχα μπροστά στα σχόλια. Ξέρεις είναι σπαρμένα σ' όλο το ιστολόγιό σου και το κάνουν να μοιάζει με κακόγουστο αστείο.

    Συγγνώμη και για την έκφραση που χρησιμοποίησα στο παραπάνω σχόλιο. C u around.

     
  • At 13/2/08 02:15, Blogger Xrusi Mary

    Ωχ ερωτικο ηταν το θεμα, γι' αυτό υπηρχαν τα σχολια... Βιαστηκα παιδια συγγνωμη, νομιζα οτι επαιζε τρολλ στη μεση αλλα τελικα σορρυ!

     
  • At 13/2/08 02:49, Blogger Filomila

    xrusi mary,

    Ταυτίζομαι με την άποψή σου περί αισθητικής. Τα σχόλια, πράγματι, είναι μέρος της συνολικής ατμόσφαιρας ενός ιστολογίου. Και το συγκεκριμένο μπλογκ αξιώθηκε εξαιρετικούς σχολιαστές κι όλοι τους διακρίνονται για την ευγένειά τους.

    Αυτά που είδες κι έφριξες είναι όλα "ημέρες" (;)) και έργα του Σαλτάρω. Προφανώς δεν προλαβαίνω να τα σβήνω όλα σε χρόνο dt. Έπειτα, δε με ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Με ενοχλούν όσα φέρουν χυδαίες εικόνες ή προσβάλλουν άλλα πρόσωπα. Τα ελάχιστα που δεν το κάνουν, ας μείνουν.

    No hard feelings για την έκφραση. Ήταν καθαρά θέμα αισθητικής. :)

    Ευχαριστώ που με... ξεκούνησες!

     
  • At 13/2/08 02:52, Blogger Filomila

    Σαλταράκο,

    Ξέρεις, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα αθυρόστομα. Αν και μικροαστή, δε με σοκάρουν (ούτε και με φτιάχνουν, αλλά φοβάμαι να στο πω μη βαλαντώσεις).

    Σβήνω, γιατί τα περισσότερα τα βρίσκω αντιαισθητικά.

    Άλλωστε, το σημαντικό για σένα νόμιζα ότι είναι να τα διαβάζω, όχι να υπάρχουν δημοσιευμένα...

     
  • At 13/2/08 14:59, Blogger Xrusi Mary

    Καλά δίκιο είχα στο πρωτο σχόλιο. Ρε συ Φ κρίμα για το μπλογκ σου. Απ' ο,τι καταλαβα δεν βαζεις και νεα ποστ. η μονη ανανεωση εδω μεσα ειναι τα σχολια αυτου του τρελου. συγγνωμη κιολας αν τον ξερεις και τον προσβαλλω. αλλα εγω δεν θα εδινα δικαιωμα σε κανεναν αγνωστο να μιλαει ετσι. Οποτε σε παρακαλω σβησε τα σχολια που απευθυνονται στο προσωπο μου. την κανω απο δω μεσα

     
  • At 13/2/08 15:33, Blogger Den eimai pia egw

    Θα παρέμβω χωρίς να είναι σκοπός μου να πάρω το μέρος κανενός… ήδη το έκανα άθελα μου μια φορά και έλαβα έναν όχι ιδιαίτερα τιμητικό χαρακτηρισμό ως προς το πόσο καλά αντιλαμβάνομαι τα πράγματα…
    Επειδή και εμένα εξ’ αρχής μου άρεσε το blog και τώρα το βλέπω να παρακμάζει… θα πω μόνο πως μάλλον είναι περιττοί οι χαρακτηρισμοί μεταξύ των bloggers και ιδιαίτερα ο χαρακτηρισμός «τρελός»… δε θα έπρεπε να χρησιμοποιείται σε καμία περίπτωση με σκοπό να προσβάλει κάποιον... φαντάζομαι η Φιλομήλα συμφωνεί περισσότερο από τον καθένα πάνω σε αυτό…