Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006
Στα Ψυχοπάζαρα με ψάχνω....


Μόλις παρακολούθησα τη Θεματική Βραδιά του Κούλογλου με θέμα τον Freud και την Ψυχανάλυση. Α και την Ψυχική Υγεία.

Το Ψυχοπάζαρο γενικότερα.


Έχει σφιχτεί το στομάχι μου, με έχει πιάσει πονοκέφαλος, θέλω να ξεράσω,
θέλω να φωνάξω «πόσο ανόητος κόσμος υπάρχει?».
Πόσο μέρος αυτού του κόσμου είμαι?
Πώς να κάνω τον κόσμο να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι?


Κατά των Ψ λοιπόν? Όχι. Ένα Ψ είμαι κι εγώ. Και ένα Ψ.

Αλλά Ψ με Ψ έχει διαφορά. Ως προς το πώς βλέπει τον Άνθρωπο. Η βασική διαφορά και η σημαντικότερη. Για μένα. Κι από εκεί προκύπτουν όλα τα υπόλοιπα. Η θέση του επιστήμονα και του "ειδικού", η «παθολογία» και το «φυσιολογικό», η «ασθένεια» και η «θεραπεία», οι μαλάκες και οι μη.. να και τα "λογικά" επιχειρήματα :)..

Δεν υπάρχουν λογικά επιχειρήματα.

Η Ψυχολογία αρωγός του κατεστημένου. Όχι δε βλέπω συνωμοσίες παντού. Έχω άλλα χόμπι για τον «ελεύθερο» χρόνο μου.
Δεν υπάρχει, όμως, επιστήμη που να ασχολείται με τον άνθρωπο (ιατρική, ψυχιατρική, ψυχολογία, ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, παιδαγωγική και τόσες άλλες) που να μην οφείλει να αναλαμβάνει ηθικές δεσμεύσεις και να τις εκθέτει.

Μήπως και όλη αυτή η «δηθενδιά» για αντικειμενικότητα ηθική κρίση δεν είναι...


«Η Ψυχολογία είναι μια μεταμφιεσμένη ιστορία εξουσίας, ελέγχου και εκμετάλλευσης, ένας αυτοεξυμνητικός μονόλογος» είπε ο Sampson.....


«Αναλύσιμοι άνθρωποι και μη»....Αναλύσιμη είναι η εγκεφαλαγκύλωση που σε ταλαιπωρεί φίλε μου.


Τι σκατά?
Πολύ βαρύ το φορτίο και δε μου πάει ο ρόλος του Σωτήρα (της Μαγδαληνής ίσως?)...
Είναι τόσο λίγες οι φωνές (όχι αυτές στο κεφάλι μου – αυτές γεμίζουν το
Wembley – κι όχι το Arena αλλά το κανονικό...) που αμφισβητούν, που στέκονται κριτικά σε όσα συμβαίνουν στον Ψυχο-χώρο.

Όλα είναι πολιτική. Ποιο ζήτημα δεν είναι πολιτικό...
Κι εγώ καλά καλά τους υπουργούς δεν ξέρω. Δεν την παλεύω να ασχολούμαι μαζί τους. Και μετά γκρινιάζω..



Κουλουβάχατα το μυαλό μου. Τρικυμία εν κρανίω.


Κι απ’ την άλλη όλα είναι τόσο καθαρά.
Να μπορούσα να πω σε όλους αυτούς τους γονείς που χαπάκωσαν τα παιδιά τους στο
"Medicating Kids" ότι σας καταλαβαίνω, ποιος αντέχει να του λένε το παιδί του ότι έχει πρόβλημα, ότι είναι δυσπροσάρμοστο, απροσάρμοστο, προβληματικό, ότι η πίεση από τους, ανίκανους (ακούγεται βαρύ, I know) συνήθως, δασκάλους να δώσουν την προσοχή και να «ακούσουν» τις πραγματικές ανάγκες των παιδιών, για συμμόρφωση είναι μεγάλη, ότι οι συγκρίσεις στις κοινωνίες μας με βάση το πόσο καλά τα καταφέρνουμε στο σχολείο και σε όλους τους ελεγκτικούς θεσμούς έχουν γίνει αναπόφευκτες, ότι οι δάσκαλοι δεν φταίνε, δεν ξέρουν, έτσι τους έμαθαν, με τόσα παιδιά στην τάξη, με αυτά τα curricula, με τις αξιολογήσεις, με την ανελαστικότητα και την έλλειψη ανεκτικότητας στην πρωτοβουλία. Να τους πω ότι οι Ψυχολόγοι μέσα στα πλαίσια τα ιστορικά και κοινωνικά και πολιτικά που διαμορφώθηκε η επιστήμη τους έφτασαν εδώ που έφτασαν για να στηρίξουν μια επιστήμη με βάση το μόνο τρόπο που φαινόταν τότε γνωστός κι ακλόνητος και έγκυρος – αυτός των θετικιστικών επιστημών. Πείραμα και ποσοτική ανάλυση και παρατηρήσιμη συμπεριφορά uber alles. Να τους πω ότι ο κίνδυνος από την επιδίωξη αποκλειστικά προσωποκεντρικών παρεμβάσεων έχει να κάνει με την αγνόηση των άδικων κοινωνικών συνθηκών.

Να τους πω ότι όλα μπορούν να αλλάξουν. Ότι θέλει συμμετοχή. Ότι θέλει αντοχή. Ότι θέλει να πιστέψει ο καθένας ότι ΔΕΝ είναι έρμαιο των καταστάσεων, ΔΕΝ λαμβάνονται οι αποφάσεις έξω από αυτόν, ΔΕΝ υπάρχει μια εξουσία θεόσταλτη έξω από έλεγχο-αμφισβήτηση-απόρριψη-αναθεώρηση.
Να τους πω ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ.


Δεν ξέρω τι να τους πω.

Νιώθω πολύ μικρή, πολύ αδύναμη, πολύ βυθισμένη στην ασφάλειά μου και στις κατακτήσεις των άλλων.
Στο κάτω κάτω εγώ είμαι Ψυχολόγος...

Σκατά στα μούτρα μας.


Η φωτογραφία από το τμήμα 12Α του Θεραπευτηρίου Ψυχικών Παθήσεων Χανίων, το οποίο εδώ και ένα χρόνο σχεδόν, κάτω από συγκυρίες τυχαίες ίσως αλλά τελικά ευνοϊκές έχει κλείσει...


ΥΓ: Να με συγχωρήσω πρώτα εγώ, μετά ο όποιος ανυποψίαστος αναγνώστης για την...ποιότητα του λόγου μου (βλ. αθυρόστομα)... Και πάλι συγκρατήθηκα...

Και κάτι ακόμα – το κείμενο δεν το επιμελήθηκα - όταν κρατώ προσωπικές σημειώσεις και, κυρίως, όταν είμαι φορτισμένη συναισθηματικά γράφω αυτόματα.. Για επιστημονικό λόγο, εκθέσεις ιδεών, και τα συναφή παραπομπή στη διπλωματική μου και τις ακαδημαϊκές εργασίες...Ίσως όταν το δω αύριο να το deletάρω..

Α, και κάτι τελευταίο – αν περίμενα να ετοιμάσω ένα κείμενο σχετικά με την ψυχική υγεία και ΓΕΝΙΚΑ ένα κάποιο κείμενο μάλλον θα έπρεπε να περιμένω μέχρι να γεννηθεί καμιά ακόμα bambina για να κάνω post... ;)

 
posted by Filomila at 03:37 | Permalink |


28 Comments:


  • At 8/12/06 07:52, Blogger philos

    Βιώνω κάτι αντίστοιχο με ένα φίλο και το παιδί του.
    Πιστεύω ότι πρέπει να ασχολείσαι από πολύ νωρίς με το παιδί, για να μη φτάσεις μετά από λίγα χρόνια να τρέχεις και να μη φτάνεις από ψυχολόγο σε ψυχολόγο.

     
  • At 8/12/06 22:46, Blogger Filomila

    philos (ή μήπως φίλε? :)) καλώς ήρθες στο μπλογκόσπιτό μου!

    Ξέρεις, δεν καταφέρομαι γενικά εναντίον των Ψυχολόγων και της Ψυχολογίας.
    Είναι ο τρόπος με τον οποίο πολλοί (κι εννοώ ΠΟΛΛΟΙ) την ασκούν που με βρίσκει αντίθετη και νιώθω να "θίγομαι" που είμαι στον ίδιο χώρο.
    Και ο λόγος που δεν καταφέρομαι εναντίον των Ψυχολόγων γενικά δεν έχει να κάνει με καμία εκ μέρους μου προσπάθεια (τουλάχιστον συνειδητή και ηθελημένη) να υπερασπιστώ το επάγγελμα και να του δώσω λόγο ύπαρξης. Θα μπορούσα να παρουσιάσω τόσα πολλά επιχειρήματα υπέρ (όπως πολλοί άλλοι τα παρουσιάζουν) που να φαίνεται αυτονόητη η αναγκαιότητα των Ψυχό-.
    Ο λόγος είναι ότι στην τόσο μικρή μου εμπειρία έχω δει την ανακούφιση που μπορώ να δώσω, έχω πάρει κι έχω δώσει ειλικρινή αγάπη και ενδιαφέρον σε ανθρώπους που έχουν φάει, στην κυριολεξία, σκατά (μπα...σαν πολύ συχνά μου έρχεται στο στόμα αυτή η λέξη σήμερα..!), έχω γίνει μάρτυρας των μηχανισμών που στερούν από κάποια άτομα την αξιοπρέπειά τους και το δικαίωμά τους να ορίζουν τη ζωή τους και να απολαμβάνουν ένα ΕΛΑΧΙΣΤΟ επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και έχω δει πόσο μπορώ να βοηθήσω έναν γονιό, μέσα σε ένα ευρύτερα οργανωμένο και κινητοποιημένο πλαίσιο στην καλύτερη περίπτωση, και το παιδί του να ξεπεράσουν δυσκολίες. Και το βλεμμά ενός παιδιού που νιώθει ευγνωμοσύνη είναι κάτι το αξεπέραστο.
    Και άλλα. Πολλά αλλά έχω δει που τόσο συχνά με κάνουν και κλαίω.

    Ο φίλος σου και το παιδί του δεν μπορώ να φανταστώ τι δυσκολίες έχουν. Μπορώ, όμως, να σου πω ότι πιστεύω (εγώ και λίγοι ακόμα, αλλά ευτυχώς όχι μόνο εγώ) ότι είναι η ευρύτερη κοινωνική δομή η αιτία των όποιων προβλημάτων τους, στις περισσότερες περιπτώσεις. Κι έτσι ο Ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει και να ανακουφίσει και να τροποποιήσει αρκεί να έχει στο μυαλό του ότι ρε γαμώτο τα προβλήματα ΔΕΝ είναι μέσα στο άτομο (και φυσικά δεν αναφέρομαι σε οργανικά προβλήματα, όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι τόσες οι προεκτάσεις οι κοινωνικές και ψυχολογικές και..) αλλά στις σχέσεις του (με τον εαυτό του, τους άλλους, το περιβάλλον, ΤΑ ΠΑΝΤΑ) και, ένα επίπεδο πιο πάνω και πολύ πιο σημαντικό, στην πολιτική δομή της κοινωνίας.

    Είναι πολύ δύσκολο και για μένα να μεταδώσω αυτές μου τις σκέψεις και να μπορέσω να τις επικοινωνήσω. Έπρεπε πρώτα να καταλάβω, να αφομοιώσω, να υπερασπιστώ ακόμα ακόμα τις θέσεις που τώρα επικρίνω για να μπορέσω να δω την άλλη πλευρά.

    Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο.

     
  • At 9/12/06 12:49, Blogger Zontas

    αχ βρε filomila,

    λες και θα μπορούσε να υπάρξει ανθρώπινος λόγος ή ανθρώπινη πράξη που θα έβαζε τη ζωή στο μουσείο :))

    Κάποιοι βρίσκουν στα ψυχοπάζαρα τα λαχανικά της εβδομάδας σε τσουχτερή τιμή και γκρινιάζουν, άλλοι τσίτια και βολεύονται, άλλοι βρίσκουν σπάνια κομμάτια και χαίρονται κι άλλοι γυρίζουν άπραγοι σπίτι. Δεν πειράζει το άλλο Σάββατο έχει ξανά παζάρι. Εμένα άλλο με απασχολεί όμως, που μερικοί Ψ δεν συμμμαζεύουν γύρω από τον πάγκο τους μετά το παζάρι και γεμίζουν τον τόπο σκουπίδια.

    ΥΓ 1: Καλή δύναμη για τη μεταπτυχιακή μελέτη
    ΥΓ 2: Η πρώτη μου αντίδραση στο μούσι της προηγούμενης φωτογραφίας ήταν, από μικρή φαινόταν ότι θα γίνει Ψ.

     
  • At 10/12/06 02:37, Blogger Filomila

    (elpi)zontas
    Έχεις δίκιο...μερικοί γεμίζουν τον τόπο σκουπίδια.
    Άσε που φωνάζουν την πραμάτεια τους σαν ντελάληδες.... Κι άντε εσύ ο άσχετος να καταφέρεις να δεις το καρτελάκι του παραγωγού που έβαλε προσωπική δουλειά, μεράκι και υπευθυνότητα...

    Που πάμε????????? (οεο)


    PS: Το μεταπτυχιακό από Σεπτέμβρη...Φχαριστώ πάντως!
    PS2: Από μικρή θα γινόμουν Ψ????????? Ψ είσαι και φαίνεσαι!! :))
    PS3: Καλώς ήρθες!

     
  • At 12/12/06 09:18, Blogger rednet69 (georgia m.)

    Ψυχραιμία,Φιλομήλα!
    Αλλά θα μου πεις...πώς να τη βρεις;

    Υ.Γ:Βρήκα λύση σε αυτό πάνω στο οποίο ζήτησα τη βοήθειά σου!
    Θα σου στείλω σύντομα προσωπικό εμαιλ!

    Gitsaki.

     
  • At 12/12/06 11:36, Blogger Filomila

    Γιτσάκι μου,

    ψύχραιμη είμαι always.. χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι δεν αισθάνομαι απογοήτευση ή ντροπή ή εκνευρισμό ή ....
    Τι τα θες όμως...like I said, κι εγώ βολεμένη είμαι...

    Περιμένω mail!!

     
  • At 12/12/06 21:01, Blogger Epicuros

    Δεν είναι το επάγγελμα του/της ψυχολόγου που φταίει αλλά όπως σε όλα τα επαγγέλματα, οι (όσοι) άχρηστοι που βρίσκονται ανάμεσα στους χρήσιμους! Ασχολήθηκα με το χόμπυ (για μένα) της ψυχολογίας εδώ και πολλά χρόνια. Διάβασα τόμους από βιβλία. 'Εκανα ομάδες, σεμινάρια, summerschools, ψυχόδραμα, γνώρισα πολλές διαφορετικές΄"σχολές" ψυχολογίας, και πολλά άλλα. Ωφελήθηκα από τις γνώσεις που συγκέντρωσα. Μόρεσα να ρυθμίσω πολλές παραμέτρους της ζωής μου στη βάση αυτών που έμαθα. Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν έκανα ψυχοθεραπεία. Αλλά αν υπάρχουν άνθρωποι που εκμεταλλεύονται τον συνάνθρωπο για το μεροκάματο, χωρίς να του προσφέρουν τίποτε αυτό δεν απαξιώνει το επάγγελμα. Σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν οι σκάρτοι!

     
  • At 13/12/06 01:32, Blogger Filomila

    epicuros

    Σε μεγάλο βαθμό συμφωνώ μαζί σου ως προς το ότι οι κακοί λειτουργοί ενός επαγγέλματος δεν απαξιώνουν το ίδιο το επάγγελμα. Και ειδικά στην Ψυχολογία, που, ακόμα, ψάχνεται και από τη φύση της δε δύναται να ορίσει αυστηρά τα "χωράφια" της, υπάρχουν άφθονοι τσαρλατάνοι.
    Νομίζω, όμως, ότι περισσότερο με βολεύει μια τέτοια άποψη και γι'αυτό ίσως συμφωνώ..
    Ακόμη το ότι υπάρχουν οι "σκάρτοι" δεν απαλλάσσει το ίδιο το επάγγελμα από τις ευθύνες που φέρει.
    Επιπλέον εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο να βρίσκουμε ελαττώματα στα άτομα και όχι στους θεσμούς που αυτά υπηρετούν. Η ψυχική υγεία και η παροχή στήριξης και οι Ψ είναι θεσμός. Είναι πιο βολικό για την, εκάστοτε, εξουσία (και δεν εννοώ κόμματα και ανθρώπους συγκεκριμένους, αλλά ιδεολογίες) να εντοπίζουμε τα αίτια μέσα στα άτομα ή στον τρόπο που εξασκείται ένα επάγγελμα. Αλλάζουμε τα άτομα ή τον τρόπο που αυτά λειτουργούν. Κι όλοι είναι ευχαριστημένοι. Όσοι εξασκούν "καλά" το επάγγελμα εξακολουθούν να έχουν λόγο ύπαρξης και ησυχάζουν (ουφ! πάνε κι αυτοί, τους διορθώσαμε!), η κοινωνία βρίσκει αποδιοπομπαίους τράγους να φορτώσει προβλήματα και σωτήρες να διορθώνουν τα κακώς κείμενα και οι ίδιοι οι "διορθωμένοι", ε αυτοί είτε "είδαν το φως το αληθινό", είτε συμμορφώθηκαν και έγιναν ένα με τους άλλους επαγγελματίες (ακούγεται ιδάνικο! όλοι καλοί!), είτε την έχουν δει "αντιρρησίες συνείδησης", είτε έχουν πιστέψει ότι όντως κάτι δεν πάει καλά με τους ίδιους..

    Δεν τους υπερασπίζομαι τους κακούς λειτουργούς οποιουδήποτε επαγγέλματος.

    Απλά έχω μπει πλέον (από πότε???? μάλλον εδώ και μερικά χρόνια μόνο που τώρα τελευταία μπορώ πλέον να τα βάλω σε λόγο και να τα επικοινωνήσω μερικώς) στο τρυπάκι να κοιτάζω ένα επίπεδο πιο πάνω. Να βλέπω τι σκοπιμότητες υπηρετούνται. Ποιοι οφελούνται. Πώς αντιδρούν αυτοί που οφελούνται. Με πόσο επιστημονικοφανή τρόπο παρουσιάζουν τις πεποιθήσεις τους και δικαιολογούν τις πράξεις τους.

    Η ηθική δέσμευση στο κάθε επάγγελμα είναι δύσκολη και κοστίζει (σε χρόνο, ενέργεια, ψυχική ηρεμία, συχνά και σε χρήμα..). Όμως, τουλάχιστον στα επαγγέλματα που ασχολούνται με τον άνθρωπο είναι απαραίτητη.
    (Τα περί αντικειμενικότητας και αμέτοχου θεραπευτή χωρίς διατυπωμένη ηθική είναι μύθος.)

    Με έκπληξη διαπιστώνω ότι γίνομαι χείμμαρος και τα σχόλιά μου ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ είναι τεράστια!!

    Κλείνω (ειλικρινά τα μεγάλα σχόλια τα βρίσκω κουραστικά)..

    Πιστεύω (ακόμα) ακράδαντα (σχεδόν) ότι οι Ψ μπορούν να προσφέρουν. Πολλά. Το έχω δει.
    Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο! (καλά μην το πάρουμε και τοις μετρητοίς γιατί συχνά θέλει και ΠΟΛΥ κόπο!)

    Ίσως βρεις ενδιαφέρον το βιβλίο των Fox και Prilletensky, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Εισαγωγή στην Κριτική Ψυχολογία.
    Δεν το συνιστώ γενικά γιατί είναι "βαρύ" βιβλίο (και δεν αναφέρομαι στις 600 σελίδες του..) και θέλει οπωσδήποτε να κατέχεις ήδη σε κάποιο, όχι μικρό, βαθμό τα περί Ψυχό-...
    Βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα αυτά που έχεις κάνει και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κι ένας που δεν τα βάζει όλα σούμα λογαριασμό στην Ψυχανάλυση!! :))

    Σ'ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

     
  • At 13/12/06 22:47, Blogger Zontas

    Είπες τη μαγική λέξη :))
    Την Τρίτη στο Ψυχιατρείο έχει ημερίδα αφιέρωμα 150 χρ από τη γέννηση του Freud, 9πμ με 3μμ.

     
  • At 14/12/06 01:07, Blogger Filomila

    (επι)zontas,

    χμ...για να δω......(ανοίγω το moleskine, γυρίζω σελίδες, γυρίζω σελίδες, α! να!) Τρίτη 19 Δεκεμβρίου....things to do...έχουμε και λέμε.....9 είπες ξεκινάει???????? Nop, can't do...κοιμάμαι εκείνη την ώρα, αδύνατω να το αναβάλω!! :))

    Αν σε πετύχω though σε τραβώ απ'το μανίκι (δεν βγάζεις "κιχ", μην αναστατώσουμε τους συνέδρους), μαζεύεις το καλώδιο του handsfree που κρέμεται (μα καλά δεν έχεις ακούσει ότι το τυλίγουν γύρω από την οθόνη......) και αφιερώνουμε στο Γάτο (τιμής ένεκεν) τα πρακτικά της πρώτης συνάντησης της Νέας Σχολής της Ψυχανάλυσης της Θεσσαλονίκης..!

     
  • At 15/12/06 00:46, Blogger andy dufresne

    Το θέμα μου είναι η διαφωνία.

    Μαθαίνουμε απ' τη διαφωνία.
    Όσο πιο πολύ εκνευριζόμαστε απ' την άλλη άποψη, τόσο βαθύτερα πρέπει να ψάξουμε μέσα μας.

    Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν εννοείται.
    Όλα υπό αμφισβήτιση.

    Η προσπάθεια νηφάλιας απάντησης επί της ουσίας, αποτελεί ισχυρό κίνητρο εσωτερικής τακτοποίησης.
    Μην κακίζετε αυτούς που σας κάνουν έξαλλους.
    Μας είναι πολύτιμοι.

    Όσο αισθανόμαστε ότι καμία γνώση δεν είναι οριστική, τόσο μαλακώνουν οι αντιδράσεις σ' αυτό που προ πολλού κατατάξαμε στις βλακείες.

    Νήφε και μέμνησο απιστείν.


    Μ' αρέσει όταν αγριεύει το μάτι σου.
    Σου πάει.
    Να το φοράς πότε, πότε.

     
  • At 15/12/06 01:32, Blogger Filomila

    andy

    πώς τα λες έτσι! I mean it.

    Συμφωνώ με ΟΛΑ όσα λες. Τα προσυπογράφω ένα προς ένα. Τα πιστεύω.
    Δεν τα έχω κατακτήσει, όμως, ακόμη.

    ΘΕΛΩ και προσπαθώ να μάθω να κρατώ αποστάσεις συναισθηματικές από ιδέες.

    Εκνευρίζομαι, γιατί καθετί κοινωνικό νιώθω ότι με αφορά προσωπικά. Αισθάνομαι πολύ έντονα την αδικία (ευαίσθητο σημείο μου - το πατάς και παλεύω με ενστικτώδεις αντιδράσεις τύπου fight or flight :)) προς οποιονδήποτε ως αδικία προς εμένα.
    Ασφαλώς σε κάποια θέματα η ταύτιση είναι ισχυρότερη, όπως αυτό της Ψυχικής Υγείας.

    Πολύ συχνά προκειμένου να αποφύγω το κόστος απλά δεν ασχολούμαι. Αδιαφορία.
    Το πρόβλημα είναι ότι με ενοχλεί η αδιαφορία μου..


    ΘΕΛΩ να βάλω περισσότερη συνέχεια (ιστορική) στο βλέμμα μου και χιούμορ. Ψάχνω τη συνταγή...προς το παρόν καίω κουλουράκια (που και που όμως κάνω κάτι αριστουργηματικά τσουρέκια τύφλα να έχει ο Τερκενλής!)..

    Όπως προείπα, πέρασα πρώτα από "εκεί" (=την άλλη άποψη) για να έρθω "εδώ". Πού θα πάω μετά, δεν ξέρω. Πάντως εδώ δε θέλω να μείνω. Θα σημαίνει, για μένα, τουλάχιστον στασιμότητα ή βόλεμα..


    Ξέρεις andy, δεν έχω καταλήξει κάπου. Για τίποτα. Προς το παρόν. Κι ελπίζω και προς το μέλλον.
    Τα πάω καλά με το ρίσκο και την αβεβαιότητα (συνήθως..). Ακόμα παίζω (κυριολεκτώ) με όλες μου τις σκέψεις και τις απόψεις και τις ιδέες. Άλλωστε, δεν έχουν επιπτώσεις σοβαρές. Ακόμα..


    Νήφε και μέμνησο απιστείν.. Δηλαδή, τελικά, δεν αφορά μόνο τις ερωτικές σχέσεις?????? :)))

     
  • At 15/12/06 05:17, Blogger Jason

    Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα εκπομπές σαν αυτές στην ελληνική τηλεόραση, για να δείχνουν πράγματα που δε θέλουμε να δούμε ή να μας θυμίζουν πράγματα που θέλουμε να ξεχνάμε.
    Και ευτυχώς που είμαστε κάποιοι που τις βλέπουμε.
    Και ευτυχώς που τις καταλαβαίνουμε ακόμα.

     
  • At 15/12/06 15:57, Blogger Filomila

    jason,

    βλέπω αϋπνάς (κατά το ξε-νυχτάς!)!

    Συχνά τις απολαμβάνω αυτές τις εκπομπές. Ακόμα κι όταν υπερτονίζουν τη μία όψη κι αποσιωπούν την άλλη.. Υπάρχουν και φορές που (νομίζω) ότι μαθαίνω πράγματα. Και άλλες που "φορτώνω" από αυτά που ακούω..
    Σε κάθε περίπτωση κρατάω στο μυαλό μου ότι αυτό που βλέπω δεν είναι απλά η θέση του παρουσιαστή και της δημοσιογραφικής ομάδας, αλλά μιας ευρύτερης ομάδας που βρίσκει έκφραση στα λόγια του παρουσιαστή και (μιας άλλης ομάδας?) στα λόγια των καλεσμένων.

    Αυτή η πραγματικότητα ήταν που με "τσίγκλησε". Στη συγκεκριμένη εκπομπή τη συγκεκριμένη μέρα έλειπε ο αντίλογος. Όλα γέρναν προς μία πλευρά..
    Ο ίδιος ο Κούλογλου φαινόταν να μην έχει φροντίσει να προετοιμαστεί, να ενημερωθεί λίγο πέρα από τις γνωστές "λαϊκές" δοξασίες, για το θέμα που φιλοξενούσε..

    Όπως λες, όμως, καλώς υπάρχουν αυτές οι εκπομπές...

     
  • At 15/12/06 16:08, Blogger gitsaki

    καλή μου Φιλομήλα,
    δεν το έλαβες το εμαιλ;;;
    Στο έστειλα εδώ και λίγες μέρες αλλά φοβάμαι ότι δεν το πήρες...Αν είναι,να στο ξαναστείλω.

     
  • At 15/12/06 16:16, Blogger Filomila

    Γιτσάκι μου,

    το έλαβα! Έχεις δίκιο και ρωτάς γιατί όφειλα να απαντήσω.. Με συγχωρείς.
    Απλά επειδή έπρεπε πρώτα να ψάξω για να μπορέσω να σε...κατατοπίσω και προχθές έκανα μια μίνι..επέμβαση (ξερίζωσα τον φρονιμήτη μου τον άτιμο που καιρό τώρα επέμενε να με φρονιμέψει..αμ δε σφάξανε!!), οπότε δεν πρόκαμα η γυναίκα. Μέσα στις επόμενες μέρες θα το κοιτάξω και θα σου πω.
    Πάντως και πάλι λυπάμαι που δε σε ενημέρωσα ότι το έλαβα.

     
  • At 18/12/06 12:34, Blogger Zontas

    http://www.ucl.ac.uk/psychoanalysis/courses/msc-courses/msc_neuro.htm

    ρίξε μια ματιά, δεν φαίνεται πολύ λαχταριστό, οι καλύτεροι από Ευρώπη και Αμερική μαζί, αν ήμουν στην ηλικία σου εκεί θα ήθελα να είμαι, μήπως να το ξανασκεφτείς για εκείνο το μεταπτυχιακό που έλεγες για του χρόνου;

     
  • At 18/12/06 15:15, Blogger Filomila

    (koita)zontas,

    Ουφ! Μεγάλο θέμα μου ανοίγεις....Έχω περάσει ένα χρόνο από τη ζωή μου να ψάχνω μεταπτυχιακά και διδακτορικά (και δυο τρία πιο πριν να με προετοιμάζω..) θέτοντας τέτοια και τόσα κριτήρια που οι εν Ευρώπη επιλογές μου έφτασαν στον ασύλληπτο αριθμό 3!! Το γιατί άφησα USA και Canada απ'έξω θα στο πω άλλη φορά.

    Το πρόγραμμα που προτείνεις είναι όντως δελεαστικότατο. Yale και UCL μαζί?!!?! Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το Psychoanalysis και Neuroscience πακετάκι είναι πολύυυυυυ έξω από αυτό που έψαχνα. Θα το κοιτάξω ωστόσο. Cross my heart!

    Kαι βέβαια θα κοιτάξω και τα tuition fees, ο κύριος λόγος, προς το παρόν, που με κρατάει μακριά από το Trinity College Dublin.. :(

    Thnx!!

     
  • At 18/12/06 15:29, Blogger Filomila

    ουπς....λάθος! Όχι Psychoanalysis αλλά Psychodynamic.
    Χμμμ, κάπως σώζεται έτσι..! :)

     
  • At 18/12/06 16:01, Blogger Zontas

    Trinity? Βρε φιλομήλα, αυτοί εκεί είναι η χαρά του applied behavioural analysis, συμπεριφοριστές μέχρι το μεδούλι, αδιόρθωτοι. Αν κατάλαβα καλά όμως ψάχνεις clinically oriented degree, σε αυτή την περίπτωση όχι δεν σου κάνει το UCL, είναι academic. Αυτό το πρόγραμμα είναι όμως θεμέλιο για μια καλή κλινική εκπαίδευση, άσε που είναι ότι πιό κλό έχουμε ακαδημαϊκά σε Ευρώπη και Αμερική. All best minds are in there, Fonagy, Target, Mayes & Fred Volkmar, Alan Kazdin από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Άνθρωποι από τόσο διαφορετικές θεωρητικές κατευθύνσεις αλλά απροκατάληπτοι και με μεράκι. Μην κολάς στα fees, υπάρχουν λύσεις για υποτροφίες και εδ΄και εκεί, αρκεί να έχεις λίγη περιπετειώδη διάθεση.

    Psychoanalysis, καλά το είπες, Psychoanalysis & neuroscience, και είναι η καλύτερη στιγμή μας ως Ψ, η Ποίηση είνι ξανά της μόδας :))

     
  • At 18/12/06 16:07, Blogger Zontas

    τα fees είναι κοντά στις 3500GBP για full time, υπολόγισε περίπου τα μισά για Part time. Ακου σενάριο, βρίσκεις μια ελληνίδα γιατρό που δουλεύει σαν το σκυλί και αναλαμβάνεις το baby sitting, μένεις σπίτι τους, παίρνεις αμοιβή κοντά στις 600 λίρες το μήνα, βρίσκεις ένα ψιλό funding μέσω του κολλεγίου & περιστασιακές δουλειές σαν assistant, όπου θα χορηγείς και θα σκοράρεις ψυχομετρικά. Σε κάλυψα; :))

    Ούτε προμήθεια να έπαιρνα :)

     
  • At 18/12/06 18:37, Blogger Filomila

    (fona)zontas,

    Αχ, γελούσα με το δεύτερο σχόλιό σου μέχρι τη λεξούλα "ψυχομετρικά"...Να τέτοια σκωτσέζικα ντουζ μου κάνεις κι αρχίζω και κολλάω μαζί σου!! :)

    Πράγματι ψάχνω για clinically oriented προγράμματα. Ο τίτλος δε με ενδιαφέρει τόσο (Clinical, Counselling, or anything else) όσο το να έχουν πρακτική και εποπτεία, έμφαση στην προσωπική ανάπτυξη, έρευνα (κατά προτίμηση εφαρμοσμένη, αλλά ας έρθει εκείνη η ώρα και βλέπουμε..) οπωσδήποτε. Έρευνα κατά το ήμισυ και πρακτική κατά το άλλο μισό. Διαλέξεις...μακριά από εμάς! Σεμινάρια και workshops, yes! Α, να μην έχουν δέσμευση σε μια συγκεκριμένη σχολή Ψυχοθεραπείας, αλλά βάση και φιλοσοφία με ενδιαφέρει να είναι humanistic.
    Και αν έχουν και δουλειά με ομάδες (βλ. εμφύχωση και τα σχετικά) δίνω more credits. Και επίσης, δομή για δουλειά με παιδιά, even more credits.
    Αν αφήνουν περιθώρια για να...αυτοσχεδιάσεις, να πειραματιστείς και με πιο εναλλακτικές μορφές Ψυχό- (μέσα στα αποδεκτά της επιστήμης πλαίσια, μιλάμε για Πανεπιστήμιο όχι για τον Πητ Παπαδάκος..!), updated γνώση, καλά εργαστήρια, accredited πρόγραμμα, υψηλό ranking, έρευνες να "τρέχουν" συνέχεια ΚΑΙ όταν φύγω από τη συνέντευξη να νιώθω ωραία.....ΤΟ ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!

    Λίγο πολύ το πρόγραμμα στο Trinity συγκέντρωσε όλα τα παραπάνω στο μεγαλύτερο βαθμό σε σχέση με άλλα (βλ. Surrey for instance).
    Και ελάχιστα ασχολείται με behavioural analysis. Μόνον τόσο όσο ασχολείται και με Psychodynamics!
    Ρίξε μια ματιά αν έχεις όρεξη! Θα με ενδιέφερε η γνώμη σου.

    Κατά τ'άλλα συμφωνώ ότι αυτό το πρόγραμμα που λες εσύ θα ήταν πολύ γερό θεμέλιο και για αυτό ειλικρινά σκοπεύω να το κοιτάξω και να επικοινωνήσω μαζί τους. Θα σου πω!


    PS: Αλήθεια ξέρεις εσύ καμιά γιατρίνα που να χρειάζεται baby sitting που θα με φιλοξενεί στο σπίτι της (ε όχι ότι τρελαίνομαι κιόλας!) και θα μου δίνει 600 λίρες???
    Σε πρώτη φάση τα δίδακτρα με νοιάζουν που στο Trinity είναι 23.000 συνολικά....και ΟΧΙ δε δίνουν υποτροφία για taught course.

     
  • At 19/12/06 02:07, Blogger Zontas

    Το Counselling του Surrey είναι καλό μην το φτύνεις έτσι, κι έχει εξαιρετικά placements. Κατ' αρχήν μη μασάς το παραμύθι του Prospectus, ότι θέλει γράδει ο καθένας άσε που τα περισσότερα είναι φωτογραφίες των guidelines που βάζει ο κάθε σύλλογος. Εννοώ κι εγώ μπορεί να σου λέω φιλομήλα θα σου πουλήσω ψυχοδυναμικό, συνθετικό, συμπεριφοριστικό, ανθρωπιστικό κλπ αλλά να είμαι expert σε ένα από αυτά κατά συνέπεια αυτό θα φας τελικά, κι όταν σου μιλάω γι συμπεριφορισμό στην ψυχανάλυση θα γυρίζει η κουβέντα. Τους Trinity τους θυμάμαι είχαν δυνατή έρευνα για behaviourally inspired language development models. Το άλλο επίσης που πρέπει να ρωτήσεις είναι αν υπάρχει πιθανότητα να αλλάξει η δομή στη διάρκεια του προγράμματος. Οι Ιρλανδοί αλλάζουν τα προγράμματα τους για να συμβαδίζουν με το BPS, και στην Αγγλία το Counselling είναι 3yrs full time.

    ΥΓ Μη μασάς στα ψυχομετρικά, η σκατοδουλειά θωρακίζει τον άνθρωπο, και μπορώ να σου πω άμα θέλεις κι άλλα επαναστατικά, και το θούρειο ακόμη, γιατρίνα ναι ξέρω, και όχι funding για taught course δεν μπορείς να πάρεις αλλά μπορείς να πάρεις financial help από τα local students accounts, όπως επίσης αν ψιλοδουλεύεις κι έχεις χαμηλό εισόδημα θα διακιούσαι και benefits, θα σε στείλω στον ειδικό, οπότε βουρ μην το σκέφτεσαι.

     
  • At 19/12/06 11:28, Blogger Filomila

    (gnori)zontas

    Χείμμαρος είσαι!!! :)

    Όχι, το Surrey δεν το έφτυσα. Και στη συνέντευξη πήγα και σε reserve list μπήκα και επειδή κάνεις admission κατευθείαν στο διδακτορικό πάρα πολύ σοβαρά το σκεφτόμουν. Η κολλητή μου κάνει αυτό το πρόγραμμα ήδη. Ωστόσο από την αίσθηση που αποκόμισα από τη συνέντευξη, και βλέποντας και τη φίλη μου και κάποια από τα υπόλοιπα παιδιά που κάνουν το course, μου προέκυψαν ενδοιασμοί..
    Και δε μασάω τόσο από το prospectus. Πιο πολύ βασίστηκα, αφού εξασφάλισα κάποια standards, στο πώς μου φάνηκαν στις επαφές μου και μεγάλη βαρύτητα δίνω στη διαδικασία της συνέντευξης.
    Anywayz, ίσως να έχεις δίκιο για Trinity, απλά η δική μου, μικρή, εμπειρία από εκεί μου έδωσε την εικόνα ότι αυτό το πρόγραμμα σχεδιάστηκε για εμένα! Α και για δομή που ρωτάς, το minimum είναι δύο στα 2 χρόνια, εσύ αν θέλεις κάνεις παραπάνω. It's up to you.

    Από ότι φαίνεται στο Αφιέρωμα στο Ψυχιατρείο δε θα έρθω, αλλά ραντεβού στη Γαζία θα σου δώσω σύντομα. :)

     
  • At 19/12/06 15:33, Blogger Filomila

    Όπα! Εννοούσες η δομή του προγράμματος κι εγώ κατάλαβα η δομή για πρακτική...
    Μμμμ, προς το παρόν δε νομίζω να τίθεται τέτοιο θέμα, ωστόσο το πιθανότερο είναι, αργά η γρήγορα, να βγάλουν κι οι Ιρλανδοί PsychD στα Counselling. Ακόμα τα μόνα που έχουν είναι τα Clinical..

     
  • At 20/12/06 01:13, Blogger Zontas

    Όχι αργά ή γρήγορα, μην το παίρνεις αψήφιστα, ρώτα γιατί ήδη οι δύο σύλλογοι σχεδιάζουν ενοποίηση guidelines, οπότε το Masters δεν θα αρκεί ως professional degree και ή θα αλλάξουν το πρόγραμμα ή θα σας φορέσουν ένα χρόνο έξτρα supervised practice.

     
  • At 24/9/07 06:18, Blogger choco kiss

    Ο Κούλογλου λέει στους ανθρώπους ότι αν δεν αγχωθούν κάτι κακό θα πάθουν. Τους φοβερίζει. Αυτή δεν είναι η εξήγα;

     
  • At 2/4/08 22:11, Blogger George

    Χαμομήλα,από μία μικρη ερώτηση σε κατάλαβα."όλοι είναι ανόητοι εκτός απο σένα..."
    Φιλιά Sissi